quinta-feira, 27 de abril de 2017

Snupper storfavoritterne fra FC København billetten til pokalfinalen, eller disker Erik Rasmussens Vendsyssel FF op med en sensation?



Kampfakta:
Kampstart: Torsdag klokken 19.00
Spillested: Bredbånd Nord Arena, Hjørring
Turnering: DBU Pokalen
Dommer: Michael Tykgaard
På TV: TV3+
Hashtag: #dbupokalen #vfffck
Holdnyt:
Vendsyssel FF:
Den nordjyske 1. divisionsklub har muligvis været den mest omtalte klub i landets næstbedste række i denne sæson - ikke mindst i de seneste par måneder. Det skyldes som bekendt det spektakulære trænerskifte i vinterpausen, hvor Erik Rasmussen valgte at fyre Joakim Mattsson og pege på sig selv som afløser, selv om Vendsyssel FF havde præsteret flot i efteråret.
Under Erik Rasmussens ledelse har det været mere skidt end kanel for nordjyderne, der dog kan glæde sig over en flot kampagne i DBU Pokalen, og torsdag kulminerer det hele med semifinalen mod FC København.
Vendsyssel FF er naturligvis enormt undertippede mod FC København, men holdet råder over en række danske- og udenlandske spillere, der kan mønstre et rigtig fint CV. Blandt dem kan nævnes tidligere Superliga-topscorer Thomas Dalgaard samt hollandske Ninos Gouriye, der har spillet tæt på 100 ligakampe i Holland og desuden tørnet ud for rumænske Astra Giurgiu, som netop FC København mødte i Champions League-kvalifikationen tidligere på sæsonen.
Nordjyderne har på sin vej mod semifinalen ekspederet Birkelse IF, Hobro IK, OB, HB Køge og Næstved BK ud af pokalen. 
Vendsyssel FF varmede op til FCK-braget med et skuffende 1-1-resultat mod Næstved. Erik Rasmussens mandskab er på fjerdepladsen i 1. division.
FC København:
Danmarks mest suveræne fodboldhold går benhårdt efter at gentage sidste sæsons double-triumf, og det kræver en sejr i semifinalen over Vendsyssel FF. En sejr, løverne er tårnhøje favoritter til at tage.
Mange vil påstå, at FC København har haft lodtrækningsheldet med sig i DBU Pokalen, og faktum er da også, at Ståle Solbakkens mandskab med modstandere som Jammerbugt FC, B. 93, og et skadesplaget AGF-mandskab da heller ikke har haft den sværeste vej mod semifinalen, hvor Vendsyssel FF også var den på papiret bedste lodtrækning. 
FC København kommer formentlig til at give spilletid til en række af de normale reserver mod Vendsyssel FF, men tag ikke fejl - løverne er meget sultne efter at gentage sidste års triumf i DBU Pokalen.
Karantæne:
Vendsyssel FF: Ingen
FC København: Ingen
Bud på startopstillinger:
Vendsyssel FF (4-4-2): Christiansen - Frantsen, Greve, Sørensen, Overby - Opondo, Jacobsen, Okosun, Gouriye - Leonco, Dalgaard
FC København (4-4-2): Andersen - Ankersen, "Zanka", Johansson, Boilesen - Kusk, Kvist, Gregus, Toutouh - Santander, Cornelius
Profilen:
Der bliver tale om et specielt gensyn for Vendsyssel-keeper Jesper Christiansen. Den 39-årige målmand har som bekendt et langt ophold i FCK på CV'et, og han nåede at høste store triumfer med klubben - det var blandt andet Jesper Christiansen, der vogtede målet, da FCK besejrede Manchester United med 1-0 i Parken i Champions League-gruppespillet. Derfor bliver det også en særlig dag for målmanden, der forlod FCK i 2010. William Kvist, Mathias "Zanka" Jørgensen og Mikael Antonsson er de eneste tilbageværende FCK-spillere, som Jesper Christiansen nåede at spille sammen med i klubben. 
Vidste du, at..:
Erik Rasmussen rent faktisk kan bryste sig af en ganske fin statistik som træner mod FC København. Som chef for henholdsvis FC Midtjylland og AGF har "Tryllerik" udkæmpet 18 slag mod FCK i Superligaen, og han har vundet seks, spillet fire uafgjorte og tabt otte. Senest, Erik Rasmussen og Ståle Solbakken stod over for hinanden, var den 28. marts 2010, hvor AGF og FCK spillede 0-0. Samme sæson lykkedes det Erik Rasmussen og AGF at besejre løverne 1-0 i Parken. Det var som bekendt også selvsamme sæson, der endte med århusiansk nedrykning.
Dom:
FCK er kæmpe favoritter, og på papiret ligner det da også en sikker sejr til løverne. Faktum er dog også, at pokalkampe har det med at leve deres eget liv, og mens det for FCK er endnu en kamp i rækken i en lang sæson, er det for Vendsyssel FF den måske største kamp i klubbens historie. Det kan tale for, at der alligevel kommer spænding i opgøret. Når alt kommer til alt, plejer FCK dog at vinde, hvis de har brug for det, og de tror vi også, de gør torsdag aften. FCK vinder 2-0 og booker billetter til pokalfinalen. 

Playoffs 1: Anderlecht s’incline contre Charleroi (0-1)



La Gantoise et le Club Bruges se sont imposés lors de leur dernier match, revenant respectivement à 5 et 6 points des Bruxellois.



Grâce à un but de Hamdi Harbaoui (42e), Charleroi a réalisé un petit exploit en infligeant à Anderlecht sa première défaite à domicile depuis le 25 septembre en s’imposant 0-1 jeudi en clôture de la 5e journée des PO1. Après cinq journées, Andrelecht reste premier avec 41 points, cinq de plus que La Gantoise. Les Zèbres confortent leur quatrième place (33 points).

Alors qu’il a multiplié les changements depuis le début du championnat, René Weiler a reconduit l’équipe, qui avait dominé le Club Bruges. Felice Mazzù a titularisé trois ex-Anderlechtois Harbaoui, David Pollet et Christophe Diandy et a envoyé Mamadou Fall et Steeven Willems sur le banc. Vainqueur de son premier duel aérien, Harbaoui a servi avec un peu de chance Amara Baby, qui a dévissé son tir (2e). L’attaquant tunisien n’avait pas encore trouvé la bonne carburation. C’est sur une de ses mauvaises passe qu’Anderlecht est parti en contre et sans un tacle décidé et correct de Fabrice N’Ganga, Sofiane Hanni aurait eu la voie libre (8e).
Face à une équipe bien regroupée, Anderlecht n’a pas livré un début de match torride même si Dennis Appiah a vu son tir heurter le montant (19e). A l’affût, Lukasz Teodorczyk a cadré le rebond mais Clinton Mata a dévié le ballon. Charleroi était mieux entré dans le match. Sur une belle combinaison avec Pollet, Baby a donné la première alerte: le tir du Sénégalais a été dévié du genou par Kara Mbodj (28e). Peu en verve jusque-là, Harbaoui a été sans pardon lorsqu’il a sauté plus haut qu’Uros Spajic pour reprendre de la tête un centre tendu de Clément Tainmont (42e, 0-1).
A la reprise, la machine mauve ne semblait plus grippée. Mais Teodorczyk atiré juste à côté (50e) et Alexandru Chipciu a oublié de finir le travail (52e). Pour espérer revenir à la marque, Anderlecht devait élever le rythme et il l’a fait en lançant Frank Acheampong à la place d’Adrien Trebel (57e) et en remplaçant Youri Tielemans, peu précis dans ses passes, par Nicolae Stanciu (66e). Les Bruxellois ont harcelé la défense zébrée et Nicolas Penneteau a sauvé son camp sur une reprise de Teodorczyk (65e). Obligé de tabler sur le contre, Charleroi ne s’est pas trop posé de questions et a failli doubler la mise par Clinton Mata, le tir de l’Angolais s’écrasant sur le poteau (68e).
Weiler a joué à quitte ou double en sortant un défenseur Dennis Apiah pour un attaquant Isaak Kiese Thelin (82e). Le Suédois a instantanément eu la balle de l’égalisation qu’il a gaspillée (86e). La première défaite d’Anderlecht dans ces play-offs était consommée.
Anderlecht recevra La Gantoise dimanche (14h30) lors de la 6e journée des Playoffs 1.

Novo vice-presidente de futebol do Náutico revela bastidores do seu retorno ao clube



superesportes

Emerson Barbosa explicou como foi conversa com atletas e foco é solucionar pagamentos atrasados


Enquanto a imprensa registrava o comunicado dos jogadores do Náutico da paralisação das atividades nesta quinta-feira, o presidente Ivan Brondi acabava de tomar uma decisão. Após os dirigentes de futebol colocarem o cargo à disposição, o mandatário aceitou a saída e iniciou a reformulação do departamento. Emerson Barbosa, que havia se reunido com Brondi na noite anterior, recebeu a ligação que confirmava o seu retorno e já tinha a primeira crise para administrar. 

Ao chegar no CT Wilson Campos, Barbosa foi até ao auditório na companhia de Ivan Brondi, se apresentou aos atletas que não o conheciam e começou a tentar apagar o incêndio criado pelos atrasos de salários. Encontrou um grupo que procurava respostas que não achava há algum tempo. 

“Na realidade os jogadores estavam sentindo uma falta de direcionamento. Quando começa especulação de que haverá mudanças, eles são os primeiros a saberem. Como existia uma promessa de pagamento e isso não se concretizou eles queriam saber o que iria ocorrer. O presidente me fez o convite ontem (quarta-feira) e ainda não estava nada oficializado. Ele me ligou, oficializou, explicou essa situação e fui para o CT.  Fui confirmado quase às 16h e não podia me furtar de vir. Não participei das últimas reuniões. Toda a diretoria colocou o cargo à disposição e começou a reformulação. Eles acreditavam que era o momento de deixar o presidente mais à vontade”, revelou Barbosa. 

Sem mais nenhum diretor no departamento, Emerson agora procura quem deseja lhe ajudar no novo desafio. Não confirmou nomes, mas já fez convites e se sabe que um dos nomes é Zeca Cavalcanti. Porém, ele quer que todos com quem conversou pensem com atenção no assunto. “A direção ainda não está fechada. Ainda não temos definições. Daqui para amanhã tenha essas definições. As pessoas precisam sempre de um tempo para avaliar e para pensar. A situação do Náutico é difícil do ponto de vista financeiro. Estamos aguardando as respostas”, confirmou. 

A chegada de um diretor de futebol remunerado poderia ser um auxílio para profissionalizar o departamento, mas neste momento Barbosa não enxerga isso como uma possibilidade. A palavra de ordem é poupar de qualquer modo. “Para o momento não temos esse pensamento. Estamos realmente pensando o contrário. Estamos pensando em ter austeridade. No momento precisamos restabelecer a tranquilidade do elenco e tentar deixar em dia o mais rápido possível”, explicou.

Os salários atrasados, logicamente, foram o principal assunto da reunião com o elenco e Barbosa não fez promessas. O único comprometimento do dirigente foi que traria ao grupo o que deve entrar de verba no clube nos próximos dias e planejar algum modo de pagar ao elenco. “Prometi que iria fazer um levantamento financeiro e levar para o elenco. Vamos ver o que temos de verba para termos as perspectivas de datas de entrada de recursos. Já tenho um número macro das principais fontes e vou conversar com o departamento financeiro”.

Para finalizar a angústia dos atletas, o novo vice-presidente de futebol ainda confirmou que não pensa em contratações neste momento. A chegada de qualquer atleta é algo que não será discutido até que a dívida com o elenco seja solucionada. “Contratações por enquanto estão totalmente descartadas. Temos que focar nesse jogo do Santa Cruz. Precisamos dessa classificação para a Copa do Nordeste para começarmos a Série B bem”.

Ronaldo reconhece preocupação com faltas do Santa, mas garante não diminuir pegada



superesportes

Jogador de marcação no meio de campo do Sport, prata da casa disse que não pensará duas vezes caso precise fazer uma falta na entrada da área


A principal arma do Santa Cruz nesta temporada é bem conhecida. As faltas na entrada da área cobradas principalmente pelo zagueiro Anderson Salles, autor de quatro gols dessa forma. Preocupação reconhecida pelos jogadores rubro-negros. Mas que, no entanto, não deve mudar a forma de atuar da equipe no clássico do próximo sábado, pela semifinal do Campeonato Pernambucano. Pelo menos é o que garantiu o volante Ronaldo.

Homem de marcação, o prata da casa reconheceu que devido ao alto aproveitamento nas bolas paradas dos tricolores existe uma recomendação de evitar faltas na entrada ou próximo à área. Porém, isso não significa aliviar na hora de uma dividida.

"Estamos acompanhando e sabemos que eles têm um grande batedor que é o Anderson. Mas todo jogo os volantes sempre entram para desarmar as jogadas na bola, da melhor maneira possível. Por se tratar de um cobrador como ele, temos que ter ainda mas cuidado para não cometer faltas próximos a nossa meta. Mas se tiver que fazer falta, vamos fazer", destacou.

"Não vou deixar um lance perigoso prosseguir podendo matar a jogada. Até porque nós também temos o Magrão em grande fase. Se tiver que fazer a falta, vou fazer. E espero que ele possa estar com o pé descalibrado contra nós", completou Ronaldo.

Porém, independentemente das cobranças de falta de Anderson Salles, o marcador leonino ressaltou também que é preciso atenção com todo o time do Santa Cruz. E disse não se iludir por uma possível pressão do adversário pela eliminação no Campeonato Pernambucano.

"Sabemos que vai ser uma partida muito complicada e difícil. O Santa Cruz é um time muito bem postado e organizado. Acho que vai ser um jogo igual, que vai ser decidido nos detalhes. Não podemos nos deixar levar pelo fato deles terem sido desclassificados no Estadual. Trata-se de um clássico e é 50% para cada lado", encerrou.

Presidente do Santa Cruz adianta renovação de contrato com Thomás: "Só formalizar"



superesportes

Vínculo do meio-campista com o clube tricolor é válido apenas até 30 de maio


Titular do Santa Cruz, Thomás pode não terminar o ano no clube. Afinal, tem contrato vigente apenas até 30 de maio. Mas a saída dele não deve acontecer. É nisso que acredita o presidente Alírio Moraes. Depois de conversas preliminares do vice, Constantino Júnior, com o empresário do atleta e do mandatário com o próprio jogador, Alírio fala que só falta agora formalizar um acerto.     

"A renovação de Thomás está encaminhada. Só formalizar. O contrato se estenderá até dezembro deste ano", adiantou o presidente tricolor. Segundo informações colhidas pela reportagem do Superesportes, a primeira reunião de Alirio Moraes com o meia sobre a permanência foi ainda na segunda-feira da semana passada, quando os jogadores cobraram o pagamento da folha de março e de premiações da Copa do Nordeste e Campeonato Pernambucano. De lá para cá, as conversas com o jogador se afinaram. Thomás se mostra disposto também a ficar no Arruda.

Outro atleta do elenco coral que pode sair do Arruda é Gino. Vinculado ao Cruzeiro até o fim de junho, quando se encerrará também o empréstimo dele com o Santa Cruz, o volante ainda não foi procurado pela direção para falar sobre uma possível prolongação de vínculo.  

Un digno figurante (2-1) Real Betis



  • El Betis, que mejoró esta vez con los retoques de Víctor, acaricia el empate en Bilbao, pero su fragilidad atrás vuelve a condenarlo.
  • Marcaron Aduriz de penalti, Muniain y Rubén Castro.
Hay derrotas y derrotas, no todas tienen la misma lectura y alguna hay hasta con un poso dulce. Sobre todo si uno está dispuesto a encontrarlo. Haro y Catalán seguro que habrán hasta paladeado ese dulzor oculto bajo la amargura de la derrota en Bilbao. Porque el Betis perdió, sí, pero hizo sufrir al Athletic Club hasta que González González dio los tres pitidos finales. Los pupilos de Víctor Sánchez del Amo llegaron al tramo final del partido más enteros que los leones e incluso rozaron el empate con un disparo de Rubén Pardo, en el minuto 86, que se fue fuera por poco tras rebotar en la espalda de Yeray. No se trajo el Betis puntos para acabar en un puesto más decoroso esta Liga, pero en la valija de los intangibles algo sí que pudo meter: imagen, dignidad.
Las cuestiones inmateriales son las que marcan los días hoy en la actualidad bética. Hasta los puntos, en las cuatro jornadas que le quedan, le valdrán para eso, para las... sensaciones. Y es que los verdiblancos, ya salvados, acudían al Bocho con un incómodo papel de figurante. El que se jugaba algo era el anfitrión. Bueno, también Víctor. Y ganó el que se jugaba algo sobre la hierba y, en cierto modo, ganó –algo de crédito– el que se juega su futuro en el banquillo heliopolitano.
No han abundado en esta campaña los partidos en los que el estratega bético ha mejorado a su Betis con los retoques desde su área técnica. En pleno fragor y con las pulsaciones aceleradas. Una cosa es el planteamiento y otra la reacción. E incluso la improvisación. Y ayer, Víctor sí anduvo despierto cuando movió sus fichas sobre la marcha.
Si el madrileño mantuvo a machamartillo su sistema de cinco defensas en momentos de zozobra y crédito menguante, más razón para ser fiel a su credo con el objetivo de la permanencia en el bolsillo. Y salió el Betis con valentía. Como el que no tiene nada que perder. Porque ya no había nada que perder. Los laterales se ubicaron en el mediocampo del rival, Brasanac, Jonas Martin y Dani Ceballos trataban de hostigar al rayado en rojiblanco que intentaba sacarla jugada por abajo... Buenos propósitos con miras más allá de mayo.
Esa actitud osada, valiente, pudo ponerlo todo de cara para los verdiblancos si Jonas Martin no chuta tan centrado, con toda la ventaja y dentro del área, tras un buen servicio de Cejudo desde la derecha. Kepa Arrizabalaga agradeció el manso disparo del francés.
Para ser fiel a un guión repetido esta Liga, la puesta en escena fue más efectista que efectiva y el Betis empezó a mostrar las costuras. Sobre todo por el costado de Álex Martínez y José Carlos. Allá que se fue el lateral De Marcos a buscar a Markel Susaeta, su habitual compañero de andanzas en San Mamés desde hace ya muchos años. La disposición volcada de los béticos dejó aún más en evidencia la blandura de los cinco zagueros. Y si el Betis no se fue en desventaja a la caseta a descansar, fue de nuevo por la competencia de su guardameta Adán. Fantástico estuvo sobre todo en un mano a mano ante Aduriz (17’). Se le echó encima y lo dejó sin margen para burlar su salida.
Siete minutos después, Susaeta habilitó a De Marcos, que trazó una diabólica diagonal hasta la portería que acabó con la pelota estrellada en el palo izquierdo de Adán.
De ahí al intermedio, volvió a comparecer en la yerba ese Betis inocuo, sin un plan claro para darle verticalidad a su juego, en el que Rubén Castro acaba aislado y atribulado, Dani Ceballos no halla socios que lo entiendan y el juego acaba volcado, por pura inercia, hacia su portería.
Todo empeoró tras el descanso. Al tiro cruzado de Susaeta que se marchó fuera por poco le sucedió la jugada del penalti. Beñat dibujó un pase raso al espacio, Aduriz arrancó con Mandi y éste arriesgó al tirarse al suelo. El ariete, perro viejo viejísimo, buscó la pena máxima y la encontró. la transformó con un golpeo seco y duro a la puntilla de la red y al palo natural. Imposible para Adán.
El Betis acusó el golpe y San Mamés ondeó bufandas al viento para llevar a los suyos en volandas. Adán respondió a Muniain de nuevo, pero no pudo evitar que el menudo y pícaro jugador navarro cabeceara a puerta vacía un centro picado de Raúl García.
El 2-0 llegó en el minuto 61, tres después de que Joaquín ingresara en el campo por Brasanac bajo los deportivos aplausos de reconocimiento a la figura del portuense.
El ambiente festivo se enseñoreó de San Mamés, pero dos minutos después de ese segundo gol, Kepa Arrizabalaga no blocó un disparo cruzado de Álex Martínez y Rubén Castro volvió a estar en el sitio y en el momento para marcar.
Ceballos corre con Susaeta.Ceballos corre con Susaeta.
Ceballos corre con Susaeta. EFE
El Betis encontró su asidero y, lejos de hundirse, se vino arriba. Corría el minuto 68 cuando Víctor dio el giro definitivo al curso del encuentro: Rubén Pardo por Petros, Álex Alegría por José Carlos y dibujo 4-4-2, con Joaquín por la derecha y Dani Ceballos en la izquierda, en sus terrenos predilectos. Por dentro, Jonas Martin junto a Rubén Pardo.
Esa acumulación de piezas en la sala de máquinas le dio resultado a los béticos a pesar de que Valverde, con su aguda vista, reaccionara dando entrada a Iturraspe por Raúl García (74’), adelantando a Beñat.
Los balones divididos cayeron a los de las medias verdes, las líneas de pase afloraron. Cejudo empezó a aparecer por la derecha. En una recuperación suya, Dani Ceballos vio que en la media luna del área estaba Rubén Castro con el visor ajustado para el disparo y ningún rival alrededor, pero el canario no conectó la pelota como acostumbra y se perdió en las alturas.
Luego llegó la ocasión de Rubén Pardo, quien hubiera celebrado ese gol con un estímulo añadido, el de su condición de realista. El Athletic sufrió para sujetar esa embestida de orgullo y entereza del Betis, que fue un figurante digno. Eso que ganó Víctor.

El paraíso aguarda en la cercana orilla (2-1) Sevilla FC



  • El Sevilla derrota al Celta en un partido muy competido y está a un solo paso de su objetivo inicial.
  • Ben Yedder rubrica el triunfo para igualar al Atlético en la tercera plaza, con la cuarta a falta de otra victoria más.
El Sevilla atisba ya el paraíso, está a escasos metros de alcanzar una orilla que le promete la máxima felicidad a los suyos. El sufrido triunfo ante el Celta, tan peleado como justo, lo deja muy cerca de la cuarta plaza, el objetivo inicial del curso, tal vez a falta de una sola victoria más, y le permite soñar con la tercera, algo así como el nirvana, pues supondría ser el campeón de los demás. La tropa de Jorge Sampaoli, pese a los negros augurios de su entrenador, se ganó el derecho a disfrutar de este tramo final del torneo liguero y no a padecerlo, ya que los blancos supieron tener la paciencia necesaria para superar a un adversario que se tomó el encuentro como el mejor de los ensayos para su cita con el Manchester United.
Pero fue el Sevilla el que salió vencedor del mismo y lo hizo porque se hizo acreedor a ello con su fútbol. Hubiera sido tremendamente cruel que en la quiniela no hubiera figurado un 1 en el casillero. Basta con el recuento de las oportunidades de gol en ambas escuadras para hallar tres balones a las diferentes maderas que delimitaban la portería defendida por Sergio Álvarez. A saber, Iborra envió un cabezazo al poste tras un centro de Mariano (minuto 22); Escudero mandó un zapatazo con la derecha al larguero tras un regalo céltico después de una buena jugada de Correa (minuto 69); y Nasri lanzó otro obús que se estrelló violentamente con el travesaño después de un paradón del guardameta vigués para que el posterior rechazo no lo pudiera enviar a la red Iborra con toda la portería vacía para él (minuto 74).
Ésos son los datos objetivos del apasionante litigio que se vivió en una noche lluviosa en el Ramón Sánchez-Pizjuán, más allá de las sensaciones de agobio acontecidas en los últimos minutos, cuando un Celta sin nada que perder ya se lanzaba a tumba abierta contra la portería de Sergio Rico. Lo hacía a pesar de estar con un futbolista menos sobre el césped tras la expulsión de Tucu Hernández poco después del empate en el penalti transformado por Iago Aspas. Puntualización trascendental antes de que el relato de los hechos se desvíe hacia otros menesteres, la doble tarjeta amarilla al centrocampista argentino con pasaporte chileno no pudo ser más justa.
Es el resumen, amparado en los hecho objetivos, de un notable partido de fútbol, sobre todo por el nivel de intensidad de ambas escuadras. Cuando ya se centra el análisis en los aspectos más relacionados con el juego en sí, aparece con prontitud un hecho que tal vez tenga muy poco parangón a lo largo de la trayectoria de Sampaoli en el Sevilla. El argentino decidía repetir una alineación inicial, incluido Ganso, y salía contra el Celta con los mismos futbolistas con los que afrontó la anterior cita casera ante el Granada. El planteamiento del argentino resultaba coherente, pues ya dijo que acabó muy satisfecho con el juego de los suyos aquel día y, además, no se trataba de un partido intersemanal pese a que a la jornada lo era. Los suyos habían jugado el viernes y habían tenido descanso hasta el jueves, es decir, lo habitual cuando no existen enfrentamientos por medio.
La idea de Sampaoli era buscar al Celta arriba y a los 27 segundos ya había lanzado Iborra un duro disparo desde fuera del área, pero lo que se encontró fue justo con la horma de su zapato. Berizzo, que ha bebido de las mismas fuentes balompédicas en la fértil escuela de Bielsa, salió con una propuesta casi idéntica y, sobre todo, ahogó a los anfitriones a través de la marca, casi individual, de Wass sobre N’Zonzi. El Sevilla no podía apelar en ese arranque al tradicional posicionamiento del gigante francés entre los dos centrales para sacar al balón por la sencilla razón que hasta allí acudía el danés del Celta para impedirlo.
La partida de ajedrez nacía interesante y una de las soluciones a las que apeló Sampaoli fue a adelantar la posición de Iborra para que peleara los balones aéreos que pudieran sacar desde atrás y propiciara segundas jugadas. Los suyos se colocaron entonces con un dibujo de 1-4-1-4-1, en el que N’Zonzi era el centrocampista de cierre. La otra, mucho más acorde a las ideas del entrenador sevillista, fue que Lenglet se encargara de aprovechar los huecos que dejaba la salida de Wass del centro del campo para conectar con Ganso, Correa, Sarabia y Jovetic en pases rasos o picaditos. El central francés lo hizo perfecto en esa faceta y eso posibilitó la fluidez del juego del Sevilla desde atrás.
Fue una fase en la que los nervioneneses pudieron adelantarse a través del remate de Iborra al poste o de una llegada franca de Jovetic, que fue estorbado por Jonny en su remate con un ligero desplazamiento. Salvo el poste, no era ninguna oportunidad clarísima, pero sí acercamientos con indudable peligro para el Celta.
Narsi lanza una vaselina a Sergio.Narsi lanza una vaselina a Sergio.
Narsi lanza una vaselina a Sergio. ANTONIO PIZARRO
Y todo iba a variar recién iniciado el segundo acto. Correa volvió a plantarse arriba tras un par de regates a los zagueros rivales y esta vez el remate, con la pierna mala, fue mucho más duro y menos cándido. Uno a cero para el Sevilla y la oportunidad para transmitirle al Celta que su entrenamiento había acabado, que ya estaba bien. Esto requería dominio del balón, pero lo que llegó entonces un penalti de lo más inocente de Lenglet a Guidetti. Aunque también hay que estar decidido a cobrarlo por parte del juez.
Todo volvía a estar como antes para variar, casi de manera definitiva, apenas tres minutos después, cuando Tucu Hernández midió mal ante N’Zonzi y cometió un derribo que conllevaba la segunda tarjeta de manera inexcusable. Quedaba mucho por delante y sólo era cuestión de paciencia para los sevillistas, además Sampaoli metió más madera en el fuego con Nasri y los suyos ya dominaron completamente la situación, entre otras cosas porque Ganso tenía todo el espacio del mundo para hallar las líneas de pase hacia los puntas. Y entre el brasileño y Nasri las combinaciones eran constantes.
Eso sí, el partido pedía a gritos la entrada de Ben Yedder para agitar la lata de manera definitiva. Tardó Sampaoli en considerarlo oportuno, pero lo hizo con el tiempo justo para que una internada de Nasri fuera rematada por su compatriota en el lugar en el que deciden los buenos delanteros. Pese al sufrimiento final, en el que influyó sacar del campo a Ganso cuando era fundamental el control del balón, los tres puntos se quedaban en Nervión y con ello la posibilidad de alcanzar esa orilla en la que espera el paraíso. El Sevilla y el Atlético están igualados a puntos y los rojiblancos tienen motivos para distraerse con su derbi en las semifinales de la Champions. Es cuestión de que el Sevilla no lo haga para llegar a ese nirvana que es ganar la Liga de los demás.